 |
| Alex Venezia, “Disappearing”, 2018 |
Soms ben ben ik de grootste,
De enige die het begrijpt,
De woorden die me door het leven loodsten,
Woorden in het diepst van de afstand gerijpt,
Blijkt uiteindelijk het idiootste,
Dat ik de enige ben
die me begrijpt,
De appels gerijpt,
De appels nog roder gerijpt.
