 |
| Frithjof Smith-Hald, “Flord bij zonsondergang”, 1890 |
‘Ineens begreep ik het allemaal. Ik begreep waarom het allemaal zo dodelijk onuitstaanbaar en vals is, zelfs in Faust. Het is gemaakte belangstelling. De moderne mens heeft daar geen behoefte aan…’.
(Boris Pasternak, Dokter Zjivago)
Het was zonsverduistering. Eer ik het wist had ik geen brilletje en waren ze niet meer te krijgen. Mijn vrouw zat wat te pongelen met een vergiet, maar veel leverde dat niet op. Daar zaten we dan. We keken naar de televisie en zagen overal enthousiaste mensen. Hoe bijzonder het wel was. En dat het de volgende keer pas weer in 2080 zou zijn. Peter Kuipers Munnike, de weerman die mijn zoon hielp promoveren, kreeg tranen in zijn ogen. Misschien was hij wel de enige in wiens oprechtheid ik geloofde.
Ik denk aan onze voorvaderen. De Germanen van Wodan en Donar. Ik kan me hun verwondering levensecht voorstellen. De verwarring. De angst. Later in de nacht was er ook nog sterrenregen. We begrijpen veel te veel, wat onze verwondering aantast. Terwijl de verwondering toch is wat ons drijft. Ik heb niet het gevoel veel gemist te hebben zonder dat brilletje. Ook niet na het tien keer terug te hebben gezien.
