Sonja is dood. Ik dacht ooit dat ze altijd dezelfde zou blijven, mooi als ze was, maar de spaarzame keren dat ze in de afgelopen jaren op televisie verscheen zag ik al dat ook zij er niet aan ontkwam.
Sonja is dood. Ze heeft nooit geweten wie ik was, maar toch maakt ze een beetje deel uit van mijn leven. Alleen heeft ze daar niks meer aan. En ik wellicht ook niet.
Het leven steekt vreemd in elkaar. Er zijn weer nieuwe Sonja’s. Nieuwe oorlogen. Nieuwe seizoenen. Jongeren die haar nooit gekend hebben en daar nooit om zullen malen.
Ik maal om het voorbijgaan der dingen. Goede levens, slechte levens. Lange levens, korte levens. Alles stroomt. Wat blijft is toch steeds weinig. Wie ben ik om haar te gedenken?
