Anekdote.
Ik had een behoorlijk huidprobleem in mijn gezicht. Eerst een klein probleempje, de dokter gaf een zalfje, ik reageerde allergisch en ineens een behoorlijk probleem. Ik maakte een foto van mijn gezicht en maakte een upload in Google: “The doctors give me four months to live” was het eerste wat ik las. Meteen maar weer weg geklikt, maar ik had het toch gelezen. “Het kan toch niks kwaadaardigs zijn?” Vroeg ik aan de dokter, en die lachte.
Inmiddels is les weer onder controle en durf ik toegeven dat ik toch schrok.
Als psycholoog krijg ik ze ook. Cliënten die al binnenkomen met “Ik weet het al hoor, ik ben depressief, ik heb het opgezocht op internet, ik herken alle kenmerken”. Meestal moet ik dan ook een beetje lachen. En dan teken ik een schaal van 0 tot 100, niemand zit op 0, niemand op 100. Onze taak is ook om mensen gerust te stellen. Net als die van de dokter. Ik was hem meer dan dankbaar om zijn lachje.
