Metamorfosen

 

Ignatio Zuloaga, “Madame Souty rustend op de sofa”, 1921

Het naakt van Ignatio Zuloaga kijkt me recht in de ogen, brengt me terug in de tijd, brengt naar brengt me naar Olympia, naar Maya, naar mijn vroege puberteit.

Toen ik veertien was kocht ik in korte tijd de eerste drie albums van Roxy Music. Mijn moeder vond het allemaal ordinair, hoe Ferry en consorten eruit zagen, maar ook de hoezen. Ik legde er altijd een andere hoes bovenop wanneer ik een van deze albums op de draaitafel had liggen. Wat vaak was want Roy Music was ooit een game changer in mijn kunstbeleving. Niet alleen muzikaal. Later realiseerde ik me dat ook met betrekking tot de beeldende kunst. De hoezen lieten me zien dat er een andere wereld bestond. Dat ik kind zijn voorbij was. Kari-Ann Müller keek me vanaf de hoes van het debuutalbum recht in de ogen en maakte mijn eerste metamorfose compleet. Dit was mijn kijk op het leven. Het had iets artificieels, in een overtrokken elegantie, verwant aan decadentie, maar het zei toch ook iets over de kijk op het leven, hoe ik wilde zijn in weerwil van mijn ouders. Ik voelde iets van trots, inzicht, mededogen, eenzaamheid, Nietzsche’s kardinale deugden, voor het eerst. Een ander leven. Het nieuwe leven. Dat er uiteindelijk niet kwam. Niet meer zal komen. Omdat er nieuwe metamorfosen kwamen. Misschien ook ten goede, misschien ook niet.