 |
| Door Cajsa Stina Åkerström |
Soms hoor ik in mijn vak heftige verhalen. Een dader, een slachtoffer, die elkaar nooit hebben gekend.
Soms probeer ik me voor te stellen hoe hun wegen zich geleidelijk hebben genaderd. In het begin, toen ze nog kinderen waren, waren ze ver van elkaar verwijderd. Zij plukt bloemen voor haar moeder in een weideveld, voor in een vaasje, hij zit honderden kilometers verderop misschien te vissen zijn vader. Later koopt zij een kaartje voor een festival, hij pakt de auto om veel verderop een familielid te bezoeken, die niet thuis blijkt te zijn. Onderweg naar huis pikt hij haar op. Ik zie van bovenaf hoe de lijnen vanuit twee complexe patronen elkaar naderen, kruisen, hoe ze verstrengelen op fatale wijze.
Soms is er geen ontkomen aan.
