 |
| Foto Marie-Jeanne van Hövell tot Westerflier |
Maar wat hem te binnen schoot was iets heel anders. Het was het inzicht dat zeg: ‘Deze tijd is niet mijn tijd’. De tijd stroomt een man of een straat in, nestelt zich in en gaat dan weer, de tijd verdwijnt, maar de man en de straat blijven, ook al is hun tijd voorbij. Waar is hij heen? De man ademt, hij denkt, hij huilt, maar zijn enige eigen, speciaal met hem verbonden tijd is weg, verstreken, vervolgen. En de man blijft achter.
Vasili Grosmann
Ik heb mensen gekend die de oorlog hebben meegemaakt. Mannen uit het dorp die nog steeds gekend worden als eerste elftalvoetballer. Michel die de leider was in mijn puberjaren. Wim met zijn een eigen blufbedrijfje, mooie vrouw, dikke auto, tot het failliet ging en hij alles kwijtraakte. Zo gaat dat. Zelf denk ik weleens, nu: dit is mijn tijd. Nu ben ik op mijn plek. Maar ook deze tijd zal verstrijken, verdwijnen. En toch hoop ik nog een hele tijd hier te mogen blijven.
