 |
| Imogen Cunningam, “Morning, mist and sunshine”, 1911 |
Wie door een dauwige weide waadt
Wie zich wezenloos vochtig in ochtend verstaat
Wie wel wijzer dan woorden op de stilte verlaat
Wie in wimpers vertrouwelijke wensen verraadt
Wie nog warmer dan rijm in de winter staat
Wie wordt wakker en weidser het donker te laat
Weet zijn wanhoop in wellen vergaat
Weet zijn wanhoop in wellen vergaat
