 |
Bardot was een nog altijd een fenomeen in de tijd dat ik aandacht begon te krijgen voor mooie vrouwen. Toen mijn moeder haar ordinair noemde en mijn vader daar wijselijk niet op reageerde. Eigenlijk is ze sedert dien nooit uit mijn gedachten verdwenen. Meerdere foto’s hebben dit blog al opgeluisterd. In weerwil van de afwijzende blik van mijn moeder, zoals het hoort wanneer je begint te puberen.
Toen mijn moeder vier weken geleden werd gecremeerd zochten we foto’s bij elkaar. Zo doen we dat tegenwoordig. Veel foto’s, ontdaan van de pijnlijke gevoelens, getuigend van een leven dat mooier moest lijken dan het doorgaans was. Als mensen eigen is.
Ik ga geen collage maken van Brigitte. Mijn oog blijft steken op deze oude foto, nog van voor het begin van haar filmcarrière. Toen ze nog niet wist van hoe het ging lopen. Als alle jonge meisjes heeft ze grote dromen, maar de eerste teleurstellingen tekenen zich al af. Het had ook anders kunnen lopen. Zonder te weten of het beter was geweest.
Het gaat zoals het gaat.
Dag Brigitte, ook al zul je mij door het momentane gedruis maar moeizaam horen. Rust zacht, en maak het maar een beetje goed met mijn moeder.
