 |
| P.S. Kröyer, “Lunch in Civita Dantino”, 1890 |
Mensen die zichzelf graag als weldenkend zien zeggen dingen als: “Het is onzin om alle Marokkanen over één kam te scheren, over Marokkanen denk ik niet positiever of negatiever dan over autochtonen”. Ook ik beschouw mezelf graag als weldenkend en zou zoiets gezegd kunnen hebben. Het zijn gangbare gedachten in de kringen waarin ik verkeer. Het is hoe ik wil denken.
Nu heeft Nederland midden in de nacht op het WK voetbal verloren van Marokko. Ik had de wedstrijd opgenomen en wilde het in de vroege ochtend terugkijken. Een mens heeft ook zijn slaap nodig. Nog voor ik wakker was hoorde ik buiten al getoeter en wist ik al hoe laat het was. En nog terwijl ik in bed lag betrapte ik mij op gedachten die ik niet wil hebben: “we” hebben verloren, zoals Mart Smeets het uitdrukte, maar blijkbaar plaatsen de Marokkanen zich zelf nog altijd buiten de “we”. Wil je Nederlander zijn of niet? En nog wat van die gedachten erachteraan.
Wat ik wil denken is blijkbaar niet altijd wat ik voel. Als de omstandigheden daar zijn verandert mijn opinie, blijkbaar. Nederland heeft verloren van Marokko, Marokkanen toeteren, ik hoef dat niet te controleren. Maar toch ben ik zo verkeerd nog niet, blijf ik volhouden. Morgen is de teleurstelling voorbij en de gedachtes ook. En ga ik weer gewoon aan het werk. Als psycholoog heb ik er sowieso geen last van. Dat is geen gedachte maar dat meen ik uit de grond van mijn hart. Iedereen is me allemaal even lief. In het individuele wordt iedereen gelijk
