 |
| Thiemo Tausendfarben, “Hommage a Klimt, Adèle”, AI |
Soms denk ik na over het wezen van mijn vak, als psycholoog opnieuw.
Soms vraag ik me af waarom ik psycholoog ben geworden. Is het egoïsme of zelfopoffering? Het verbazende is misschien wel dat egoïsme mijn cliënten vaak meer ten goede komt dan zelfopoffering, dat in wezen weer egoïstisch is. Wil ik het goed doen voor mezelf of daadwerkelijk voor mijn cliënten. En voor wie levert het eigenlijk het meeste op? Ik ben er nog steeds niet uit.
Soms leer ik in gesprekken met cliënten mezelf kennen, voer ik eigenlijk een gesprek met mezelf, alsof ik in een spiegel kijk.
Een goede therapeutische relatie berust op een bepaalde vorm van gelijkwaardigheid, wat het in wezen natuurlijk nooit kan zijn. Of toch weer wel?
Een goede therapeut is iemand die de zwakheden, gebreken en ondeugden van zijn cliënten rechtvaardigt, en die hun gelijk, talent en verdiensten bevestigt. En daarmee ook zichzelf. Iemand die ze liefdevol ontmaskert, in al hun gebreken, zwakheden en ondeugden.
Wat doet het met een mens als je zo lang zoveel verhalen van ellende hoort? Ook dat!
