 |
| Konstantin Korovin,”Wandelen”, 1896 |
Een goed leven scharniert tussen nabijheid en ‘apartigheid’, zoals ik het graag uitdruk. Als iets goed zit bij en tussen mensen, is dat goed geolied. Afhankelijk van de omstandigheden kan en mag je je in jezelf terugtrekken. <…> Iedereen heeft nood om af en toe apart te zijn. Ook ik en ook mijn vrouw. We kunnen dat goed.
Voor de laatste keer Dirk De Wachter. Ik kan niet blijven citeren. Maar de herkenning is er af en toe volledig. Ik lees, ik schrijf, ik dicht wat, en samen zitten we zwijgend op de bank. Maar vaak zijn we ook samen bezig, of even weg, sinds de dood van onze moeders wandelen we veel en dan komen de woorden makkelijk, voelen we nabijheid. Wandelen is een belangrijke interventie in mijn vak. Soms is het allemaal niet zo ingewikkeld. Gelukkig maar.
