 |
| Pablo Picasso, “Naakt in blauw”, 1902 |
Ik las ergens dat Xi Jinping en Poetin met elkaar gefilosofeerd zouden hebben over onsterfelijkheid, of in elk geval een extreem lang leven, door voortdurende orgaantransplantaties.
Dat zet ook mij aan tot filosoferen.
Over steeds meer oude mensen, over ruimte en plaats.
Over het behoud van schoonheid, en of dat belangrijk is voor mensen.
Over hoe ons brein zich zal zouden, dat laat zich maar moeilijk zal laten transplanteren.
Over oneindigheid, een begrip dat het voorstellingsvermogen van ons mensen te boven gaat. Waarmee eigenlijk geld dat we ons ook geen leven zonder dood kunnen voorstellen. Dat kunnen ook Xi Jinping en Poetin niet, wereldleiders zijn ook maar mensen.
Maar een beetje ouder zou inderdaad wel mogen. Honderdvijftig jaar.
Of nog een keer mogen leven. Mijn brein op hoogbejaarde leeftijd laten transplanteren in het lichaam van een energieke jongeman. Weer denk ik aan Milosz, die ik al eerder aanhaalde:
Alleen, waar blijf je met je geliefden in dit plaatje. Wereldleiders zijn eenzame mensen.
