 |
| Harold Harvey, “First Light”, 1919 |
We vinden in ons geheugen van alles wat; het is een soort apothekerswinkel of chemisch laboratorium waarin het toeval onze hand nu eens naar een kalmerend middel, dan weer naar een gevaarlijk vergif leidt.
(Marcel Proust)
Soms gebeuren bijzondere dingen.
Ik had een EMDR sessie van een mevrouw van in de vijftig die gebrouilleerd was met haar iets oudere zus. Al zowat haar hele leven, zonder te weten waarom. Ze haatte haar. Tijdens de hypnose van de EMDR kwamen oude beelden op, in een rubber bootje in de Verdon, op een riviertje dat ineens sneller ging stromen. Ze zat als klein meisje op de rand van het bootje, het bootje botste, ze viel eraf en haar zusje voer door, deed geen moeite het bootje te stoppen, een tak te pakken, voer door. Ik was dat helemaal vergeten, zei ze verbaasd. Ze wist niet eens hoe ze gered was, alleen nog dat haar zusje doorvoer. En het verdriet kwam weer op, de boosheid. In de krochten van ons geheugen verstoppen we van alles, soms vinden we iets terug, soms brengt het iets goeds, soms ook niet. Dat is wat Proust zegt.
Ooit wil ik een boek moeten schrijven met cliëntverhalen. Een dik boek kan het worden. Lezers zullen verbaasd zijn, als mijn cliënte, als ik in mijn werk. Als ik dat niet meer heb stop ik.
