We weten het niet

 

Eric Harald MacBeth Robertson, “Miss Maidie And Miss Elsie Scott”, 
170 x 137 cm, National Galleries of Scotland, Edinburgh

‘De zee die klaagt en weet niet waarom’; ‘de aarde <…> waaruit ‘t kooren groeit, dat groen is en geel wordt en wordt gemaaid en de hoge garven staan op de geele stoppels, en de aarde weet er niet van’; en de lucht en het kanaal en de schemering en het licht zouden er altijd weer zijn, ‘en ze zouden nergens van weten’.

Wat kun je van Nescio leren? Dat vraagt Paul van Tongeren zich af. Helpt het als je je in de persoon van Frits Grönloh verdiept?

Je kunt natuurlijk, zeker hier in Nijmegen waar de auteur graag kwam en veel gewandeld heeft, proberen van alles over hem te weten te komen. Maar zo ontdek je alleen iets over degene die zich achter dat pseudoniem verborg, niet over wat dat pseudoniem zelf, wat Nescio te zeggen heeft.

Als het ons niet om Frits Grönloh, maar om Nescio te doen is, en als we niet zijn als de vrouw van de auteur van Dichtertje, die dat onderscheid niet wist te maken, dan lijkt er maar één bron te zijn, en dat is de auteur zelf; en die heeft gezegd wat hij te zeggen had in zijn paar verhalen (de vele schetsen en pogingen zijn door de auteur zelf teruggehouden en de honderden bladzijden natuur-dagboek zijn waarschijnlijk eerder van Grönloh dan van Nescio). We moeten het doen met die krap 200 bladzijden prozagedichten.

Dat schrijft Paul van Tongeren. Ik schreef ook al een zoiets naar aanleiding van de verschijning van de dikke Nescio-biografie van Frerichs.

Ik heb in dit blog tot hier doen met krap 2000 stukjes geschreven, niet minder dan dat. Veel kan gezien worden als schetsen en pogingen, die ik misschien wel had moeten terughouden. Ik denk dat alleen mijn stukjes die een beetje aan de schaduw raken er een beetje toe kunnen doen. Ik vrees dat het er niet zoveel zijn, misschien een paar gedichtjes. De rest is enkel maskers, zonder essentie. Als je de maskers weghaalt blijft er weinig meer over. Ook bij mij niet. Bij niemand. We weten het niet, om met Nescio te spreken.

Misschien dat ik ooit nog ga schiften. En anders mag iemand anders het doen. Met mijn permissie.

Nooit uitgesproken

 

George Hendrik Breitner, “Staand naakt”, 1893

Ik zou wel eens een psychologisch-kunsthistorisch onderzoek willen doen naar de vraag in hoeverre het vroeger, laat ik zeggen in de voorbije twee eeuwen, voor de beroepskeuze van kunstschilders bepalend is geweest dat dit vak een soort van gelegaliseerd werken met naakte vrouwen inhield. Je zou dat ook kunnen doen voor dokters, maar ik houd het even bij schilders. Ik vrees alleen dat ik er nooit achter ga komen. Ook een psycholoog kan niet in de hoofden van andere mensen kijken. Wat ze niet uitspreken of nooit uitgesproken hebben kan nooit en al zeker niet met terugwerkende kracht worden vastgesteld, hooguit worden vermoed. En ik ben nog niet tegen gekomen dat iemand daar volledig open over is geweest.

Of dat erg is is weer een andere vraag, die met onderzoek niks van doen heeft.

Zwakte

 

Henri Matisse, “Het open raam”, 1918

Ze liepen naar het ondergrondse station in Sheepshead Bay. Vissen die een paar uur geleden nog in het water zwommen, lagen nu met glazige ogen, gewonde bekken en bebloede schubben op het dek. De vissers, welgestelde sportmensen, wogen de vis en schepten op over de vangst. Al was Herman ook nog zo vaak getuige geweest van het slachten van dieren en vissen, toch bekroop hem altijd weer dezelfde gedachte: in hun gedrag tegenover de dieren waren alle mensen nazi’s. De zelfvoldaanheid en het achteloze waarmee de mens met andere levende wezens kon doen wat hij wilde, was een voorbeeld van de meest extreme racistische theorieën, van het principe macht is kracht. Herman had zichzelf herhaaldelijk beloofd vegetariër te worden, maar Jadwiga wilde er niet van horen. Ze hadden genoeg honger geleden in het dorp en later in het kamp.

Isaac Bashevis Singer, “Vijanden; een liefdesverhaal”

Mijn zonen zijn vegetariër, ik weet dat ze gelijk hebben, maar zelf vind ik de kracht niet. Ik houd mezelf voor dat ik uit een andere tijd kom, dat het te laat is wellicht, maar ik weet dat dat onzin is. Het is enkel mijn eigen zwakheid. Het zal toch van bovenaf verordonneerd moeten worden vrees ik.

Scharnieren

 

Konstantin Korovin,”Wandelen”, 1896

Een goed leven scharniert tussen nabijheid en ‘apartigheid’, zoals ik het graag uitdruk. Als iets goed zit bij en tussen mensen, is dat goed geolied. Afhankelijk van de omstandigheden kan en mag je je in jezelf terugtrekken. <…> Iedereen heeft nood om af en toe apart te zijn. Ook ik en ook mijn vrouw. We kunnen dat goed.

Voor de laatste keer Dirk De Wachter. Ik kan niet blijven citeren. Maar de herkenning is er af en toe volledig. Ik lees, ik schrijf, ik dicht wat, en samen zitten we zwijgend op de bank. Maar vaak zijn we ook samen bezig, of even weg, sinds de dood van onze moeders wandelen we veel en dan komen de woorden makkelijk, voelen we nabijheid. Wandelen is een belangrijke interventie in mijn vak. Soms is het allemaal niet zo ingewikkeld. Gelukkig maar.

Bidden

 

Laurits Tuxen, “De tweede vrouw van de kunstenaar 

met Nina en Yvonne in de tuin te Skagen”, ca. 1900

Bidden is van alle tijden. Dirk De Wachter ziet bidden als een zoeken naar stilte en plaatst het in de context van wachten, ziet het nieuwe vormen terug. Hij kan gelijk hebben. Zelf kijk ik vaak bidden bidden als een reminiscentie van oude bezweringsrituelen. De gedachte dat je invloed kunt uitoefenen op de gang van zaken. Een zoeken naar controle in een onvoorspelbare wereld. Bij de chadisisje Joden neem het zelfs vormen aan die aan dwang doen denken. Het onderliggende gevoel en de behoeften zijn millennia oud. Maar dat zal ook voor het zoeken naar stilte gelden. Soms wat gas terug nemen. Even stop houden. En dan ben ik toch weer terug bij De Wachter.

Onsterfelijkheid

 

Pablo Picasso, “Naakt in blauw”, 1902

Ik las ergens dat Xi Jinping en Poetin met elkaar gefilosofeerd zouden hebben over onsterfelijkheid, of in elk geval een extreem lang leven, door voortdurende orgaantransplantaties.

Dat zet ook mij aan tot filosoferen.

Over steeds meer oude mensen, over ruimte en plaats.

Over het behoud van schoonheid, en of dat belangrijk is voor mensen.

Over hoe ons brein zich zal zouden, dat laat zich maar moeilijk zal laten transplanteren.

Over oneindigheid, een begrip dat het voorstellingsvermogen van ons mensen te boven gaat. Waarmee eigenlijk geld dat we ons ook geen leven zonder dood kunnen voorstellen. Dat kunnen ook Xi Jinping en Poetin niet, wereldleiders zijn ook maar mensen.

Maar een beetje ouder zou inderdaad wel mogen. Honderdvijftig jaar.

Of nog een keer mogen leven. Mijn brein op hoogbejaarde leeftijd laten transplanteren in het lichaam van een energieke jongeman. Weer denk ik aan Milosz, die ik al eerder aanhaalde:

Te weinig. 

Eén leven is te weinig. 

Twee keer zou ik willen leven op deze droevige planeet ...

Alleen, waar blijf je met je geliefden in dit plaatje. Wereldleiders zijn eenzame mensen.

Schippersbalans

 

Vilhelm Arnesen, “Haven van Kopenhagen met Christianshaven”, 1889

Rond acht uur in de ochtend fiets ik richting het station om met de trein naar het werk te gaan. Elke dinsdag en donderdag. Het station ligt aan de andere kant van het kanaal. Deze ochtend stond de brug open. Er moest een boot door. Tergend traag drijft de hij voorbij, in een eeuwenoud tempo, de schipper rustig aan het roer, zijn vrouw wat onderuit met een boekje ernaast. Ze hebben geen haast, de volle boot kan niet sneller. Ik kijk op mijn horloge of ik de trein nog ga halen. En ik realiseer me dat ik aan de verkeerde van het leven sta. In het diepst van mijn wezen ben ik schipper. Ik bevaar mijn boot, die traag door het leven zijn weg zoekt naar een afronding. Het wordt tijd voor pensioen, schiet er even door me heen. Om die gedachte ook snel weer weg te duwen. Morgen heb ik een afspraak over langer door werken. Een beetje, nochtans.

Therapeut is geen zwaar beroep, hoorde ik verleden Anna Enquist zeggen. Het is een voorrecht even deel uit te mogen maken van andermans levensverhaal, lees ik bij Dirk De Wachter. Ik zoek alleen nog naar het juiste tempo.

Wegkijken

 

Mijn theorie is dat de mensheid steeds slechter wordt. Ik geloof, zo te zeggen, in een soort omgekeerde evolutie. De laatste man op aarde zal én een misdadiger én een krankzinnige zijn.

Nog een keer een citaat van Isaac Bashevis Singer. Uit “Vijanden: een liefdesroman”, dat ik net gelezen heb. Ik markeerde het citaat.

Het zijn de woorden van hoofdpersoon Herman, die aan de Holocaust ontkwam. Voor altijd op de vlucht. Misschien ben ik ook wel een beetje op de vlucht, en duik ik weg in mijn boeken, mijn gedachten. Iedereen is op de vlucht. En maar hopen dat het ons niet overvallen zal.

Trump ontvoerd Maduro, alsof we in een film zitten. Een film die nooit af is. Het wordt er niet beter op. Het zijn sombere tijden.

En zo varen we voort, schreef Scott Fitzgerald, schepen tegen de stroom op, onophoudelijk teruggevoerd naar het verleden.

Positief denken

 

“Promenade op het dek van de Titanic”, AI-plaatje, mooi beeld.

Oudejaarsavond. We spraken we over AI. Over kentering.

Nu nieuwjaarsdag. Ik kijk wat op de nieuwssites, maar vrolijk wordt ik er nog niet van. Zelfs de nieuwjaarsduik is afgelast.

Maar de dagen gaan weer lengen. Ik krijg weer zin in de lente, de zomer.

Laten we positief denken vandaag. De vooruitgang leunt zwaar op hoop en optimisme. Iedereen leunt zwaar op hoop en optimisme.

Niet bang zijn voor de ramp die nog niet is gebeurd. 

Alles komt goed. 

Voor wie dit leest, een heel voorspoedig en vooral gezond 2026 toegewenst. Alle goede wensen helpen!

Dag Brigitte

 

Brigitte Bardot is dood. Eén maand na mijn moeder, net iets ouder.

Bardot was een nog altijd een fenomeen in de tijd dat ik aandacht begon te krijgen voor mooie vrouwen. Toen mijn moeder haar ordinair noemde en mijn vader daar wijselijk niet op reageerde. Eigenlijk is ze sedert dien nooit uit mijn gedachten verdwenen. Meerdere foto’s hebben dit blog al opgeluisterd. In weerwil van de afwijzende blik van mijn moeder, zoals het hoort wanneer je begint te puberen.

Toen mijn moeder vier weken geleden werd gecremeerd zochten we foto’s bij elkaar. Zo doen we dat tegenwoordig. Veel foto’s, ontdaan van de pijnlijke gevoelens, getuigend van een leven dat mooier moest lijken dan het doorgaans was. Als mensen eigen is.

Ik ga geen collage maken van Brigitte. Mijn oog blijft steken op deze oude foto, nog van voor het begin van haar filmcarrière. Toen ze nog niet wist van hoe het ging lopen. Als alle jonge meisjes heeft ze grote dromen, maar de eerste teleurstellingen tekenen zich al af. Het had ook anders kunnen lopen. Zonder te weten of het beter was geweest.

Het gaat zoals het gaat.

Dag Brigitte, ook al zul je mij door het momentane gedruis maar moeizaam horen. Rust zacht, en maak het maar een beetje goed met mijn moeder.

Afsluiten

 

Emile Claus, “De boot die voorbij vaart”, 1883

Israël heeft Somaliland erkend als onafhankelijke en soevereine staat. Internationaal leidt dat tot veel kritiek.

Ik citeer van de NOS-nieuwssite:

President Trump leek te zijn verrast. "Geen commentaar", was zijn antwoord op een vraag van een journalist. Daarna wees hij het besluit af om af te eindigen met: "We bestuderen het. Ik bestudeer heel veel dingen, neem altijd geweldige besluiten en die blijken altijd correct te zijn."

Mijn vrouw moest lachen toen ik het voorlas. Op sommige mensen staat geen maat. Ik ben psycholoog maar zou niet weten hoe je zoiets aanpakt. Niemand weet het blijkbaar. Alleen Trump denk ik, die weet alles, maar die kunnen we het niet vragen. En hij kan ook niet alles bestuderen natuurlijk.

Als psycholoog schrijf en teken ik veel op het white board. Ooit had ik een cliënt die telkens opstond, de marker van me overnam, begon te vegen en dan zelf tekende hoe het zat. Het gaat om mij, zei hij dan, de enige die het echt kan weten ben ikzelf. Dat is waar, zei ik. En vervolgens heb ik hem snel afgesloten.

Inzoomen

 

Pablo Picasso, “Vrouw en kat”, 1900

De titel Denker des Vaderlands is veranderd in Denker der Nederlanden. Vaderland zou gedateerd zijn. Ik denk daar even over na en concludeer dat het mij eigenlijk niet uitmaakt. Ik kom uit een andere tijd. Misschien ben ik ook wel een beetje gedateerd, net als mijn denken. We laten het maar zo, denk ik dan.

Op de televisie was Daan Roovers bij Buitenhof. Ooit volgde ze Paul van Tongeren op als Denker des Vaderlands, wat voor mij een pre betekent. Wat geen pre betekent is dat ze lid is van een politieke partij en in de Eerste Kamer zit. Denkers moeten te alle tijden onafhankelijk zijn. En op afstand. Dat is wat ik denk.

Daan Roovers zit nu drieeneenhalf jaar in de Eerste Kamer. Dat helpt je niet vooruit in de filosofie. Ze kreeg vragen over democratie en ik heb geen zin gehoord die me aan het denken heeft gezet. We kregen antwoorden die elke senator had kunnen geven. Dat is wat de politiek met je doet. Als je er middenin zit.

Ik las dat Daan Roovers ooit nascholing aan huisartsen gaf. De hele dag bezig met individuele gevallen, en op de nascholing zoomden ze samen uit. Dat zou ik ook kunnen doen in mijn vak. Meestal gebeurt het vanzelf, heb je geen anderen nodig. Ik hoef de wereld niet meer te verbeteren. Af en toe een enkeling is voldoende.

Wereldvrede

 

Joseph Sudek, “Praag”, ca. 1945-46

Als jullie niet eens zonder ruzie in één huis kunnen wonen, hoe kan er dan ook wereldvrede komen, verzuchtte ik tegen een cliënte die me ooit vertelde pacifistisch te zijn, lid was geweest van PAX Christi, maar thuis weer grote heibel had gehad met haar man. Met verlies van controle. En we maakte nieuwe afspraken, voor wanneer het pannetje weer begint te borrelen. Omdat de controle weer teruggepakt moest worden.

Steeds vaker zie ik eenvoudige psychologische processen binnen menselijke verhoudingen terug op het wereldtoneel. Waarom ook niet daar. Ik denk aan de gouden muur van Mulisch. Erachter is het een zootje, vol met persoonlijke overwegingen en belangen. Met gezonde gedachtes, soms, en minder gezonde, tegenwoordig steeds vaker. Er mag soms wel wat bijgestuurd worden. Wereldleiders laten zich niet bijsturen. Wereldleiders vinden dat er niks mis is met ze. Wereldleiders willen nooit praten met een psycholoog. Dat is nog het meeste wat me beangstigd.

Herschikking

 

Cézanne, “De zee bij l’Estaque”, 1878

Ik lees Rainer Maria Rilke’s “Brieven over Cézanne”, brieven die hij in 1907 schreef aan zijn vrouw Clara Westhoff, na het bezoeken - dagelijks - van een retrospectieve tentoonstelling van Paul Cézanne. Rilke zag in Cézanne de belichaming van een kunstenaar die zijn innerlijke leven volledig in zijn werk legde, waarbij de grens tussen waarneming en creatie vervaagde.

. 

Op 3 juni 2007 schrijft hij aan zijn vrouw:

Hoezeer verschillen zien en denken elders. Je ziet en denkt: later…

Hier zijn ze bijna gelijk. Je bent weer hier: dat is niet vreemd, niet bijzonder, niet merkwaardig <…>. De dingen hier nemen bezit van je, gaan met je verder, met je mee, naar alles toe en door alles heen, door klein, door groot. Alles wat ooit was rangschikt zich anders, stelt zich op in reeksen, alsof iemand erbij staat en bevelen geeft. En het tegenwoordige is tegenwoordig in alle indringendheid, alsof het op zijn knieën voor je ligt en bidt. <… >.

De kern van het meeste psychisch leed is erin gelegen dat mensen vooral in het verleden vertoeven, soms in de toekomst, daar alles herschikken in verkeerde beelden, beelden die niet helpen, meestal beelden zonder schoonheid. De schoonheid dient vooral in de momentane beleving te worden gevonden. In het hier en nu. Zoals Rilke op de Cézanne tentoonstelling. Maar ja, vertel dat maar eens aan de mensen.

Klein

 

Heidi Klum, foto Tesh voor Marie-Claire, 2013

Ik keek naar de loting van het WK voetbal, mede gepresenteerd door Heidi Klum. Wat een lentgte, wat een benen! Daar wil je als man niet naast staan als je niet echt groot bent, zoals ook ik. Mannen willen niet klein lijken, niet naast een vrouw.

“Ik wil niet de dominante persoon zijn”, zegt Heidi Klum, “Ik wil een sterke man naast me”. Ik zie Trump, ik zie Infantino. Ze willen niet naast Heidi staan. Zijn dat de sterke mannen?  Ik zie veel overcompensatie, ik zie vooral hun kleine kant.

Ik blijf me hogelijk verbazen dat iedereen zo makkelijk meegaat in de onvoorstelbare egotripperij, narcisme in zijn puurste vorm. Of eigenlijk verbaast het me ook niks. Wat ik dagelijks binnen mijn spreekkamer zie kan op het wereldtoneel identiek worden waargenomen, in het groot, of eigenlijk net zo klein.

Het is te triest voor woorden. En iedereen doet er aan mee. Jammer dat ook Heidi zich ervoor leent. Ik weet niet waarom, maar zo voel ik dat.

Overleefd

 

Emile Claus, “Meisje aan de Leie”, 1892

Ik citeer uit “De Radetzkymars. Carl Joseph von Trotta is gesneuveld bij het begin van de Eerste Wereldoorlog. Roth beschrijft aan het einde van de roman hoe deze gebeurtenis zijn oude vader, Franz, tot een gebroken man heeft gemaakt:

"Luitenant Carl Joseph von Trotta was allang vergaan of opgevreten door de raven, die toen boven de dodelijke spoordijken cirkelden, maar voor de oude heer Franz von Trotta was het nog altijd of hij het doodsbericht pas gisteren had ontvangen. Het overlijdensbericht zat in de borstzak van het districtshoofd, elke dag werd hij gelezen en in zijn verschrikkelijke versheid geconserveerd, zoals een grafheuvel wordt onderhouden door zorgzame handen. Wat gingen de oude heer Von Trotta de honderdduizend nieuwe doden aan die zijn zoon intussen waren opgevolgd? Wat gingen hem de gejaagde en verwarde verordeningen van de overheid aan die week op week hem bereikten? En wat ging hem de ondergang van de wereld aan, die hij nog duidelijker zag komen dan ooit de profetische Chojniki? Zijn zoon was dood. Zijn taak was ten einde. Zijn wereld was ten onder gegaan."

Ik heb mijn ouders overleefd. Zo hoort het in dit leven. Mijn taak is volbracht. Het is goed zo.

Wie ben ik?

 

Jean-Michel Brasquiat, “Vogel op het geld”, 1981, kunst onder invloed

Een sympathieke Nederlander, Bas Bloem, kreeg een belangrijke prijs voor onderzoek naar Parkinson. Hij mocht bij Jinek in het praatprogramma. Daar vertelde hij dat het toedienen van dopamine aan mensen met Parkinson ervoor kon zorgen dat individuen die eerder nooit enige interesse in kunst hadden getoond konden veranderen in getalenteerde kunstenaars. De vraag of de dopamine verborgen talen had blootgelegd of dat het kunstenaarschap chemisch gecreëerd was liet hij onbeantwoord.

Ik ben blij voor mensen met Parkinson dat er steeds betere medicatie komt. Oprecht. En toch werd ik een beetje verdrietig van het item. Wat is creativiteit nog waard als je het met een pilletje kunt beïnvloeden. Als je mensen kunt maken tot wie ze willen zijn, wie ben je dan nog zelf? Ik zie het ook in de psychiatrie. Niemand vraagt meer of dit is wat we willen. Ieder onderzoek begint wel met een positieve reden. Maar wie vraagt nog om legitimatie. Mij wordt niks gevraagd. Laat mij ook maar met rust!

Koekebakkertje in verbinding

 

Op een morgen zat-i wezenloos te staren voor z’n laatste zonsondergang. Ik kwam op z’n hok met Hoyer. Hij herkende ons niet. Hij keek maar naar die zon, een grote, koude, rode zon, die in wolken onderging.

„Hij kijkt me maar aan, wij begrijpen geen van beiden wat we van elkaar moeten.” Verder kwam-i niet.Hij is nu in een gesticht voor zenuwpatiënten. Hij is heel rustig. Hij kijkt maar naar boven, naar de lucht of tuurt naar den horizon of zit in de zon te staren tot z’n ogen pijn doen. Dat mag-i niet, maar ze kunnen niets met ’m beginnen. Aan ’t praten kunnen ze ’m niet krijgen. Z’n schilderijen doen tegenwoordig aardige prijzen.

En Koekebakkertje is een wijs en bedaard man geworden. Hij schrijft maar, ontvangt z’n schamel loon en geeft geen ergernis.

Net wakker op een druilige zondagochtend, met mijn koffie in bed, verscheen Jim van Os op televisie, die ik ken, psychiater, ideeënmaker. Hij pleitte voor positieve verbinding. Vanuit de empathie. Positieve verbinding met de ander. En deze ochtend was ik het met hem eens. Dat is ook wat ik doe in de therapiekamer. Wat mijn moeder vroeger deed als ik haar belde. En nu andersom, helaas. Zonder diagnose.

Zo smaakt mijn koffie meestal prima.

Ik heb Jim van Os ook ooit horen beweren dat veel klanten van de GGZ ook prima geholpen kunnen worden door een goed gesprek met zijn moeder. Of woorden van die strekking. Daar gaat het een beetje scheef. Ik werk als therapeut, elke dag weer. De meeste mensen die ik zie moet ik echt niet naar de moeder van Jim van Os sturen. Dan maak je een karikatuur van mijn vak. Dan ben je ergens de verbinding verloren, raak je vast in een overtuiging en daarmee los van de praktijk.

Jim van Os sprak op televisie over een psychose als een normale doch uitvergrote beleving, een ervaring die je moet proberen te begrijpen, waar je met elkaar over moet praten, vanuit verbinding. Of woorden van die strekking. Ooit hoorde ik Tom Cruise over psychotische mensen beweren dat ze ‘just in another state of mind’ waren. Dat gaat het weer een beetje scheef. Er is veel angst en lijdensdruk onder mensen met schizofrenie, zeker als je er middenin zit. Dan moet je helpen, is verbinding niet genoeg.

Jim van Os zoekt voortdurend naar nieuwe inzichten, ik denk omwille van de verwondering. Bewondering, zo je wil. Een groot psychiater willen zijn. Op het risico af dat je de verbinding verliest. Dat je teveel met je zelf bezig raakt. Hoe goed ook bedoeld.

Jim van Os las een stukje voor uit Nescio’s Titaantjes (hij zei De Uitvreter), wat hem ook wel weer een aardige jongen maakt. Gelukkig maar. Stukje over Bavink. Hij herkent er een psychose in. Ik had er dat nog niet in gezien. Ik zie iemand ‘just in another state of mind’, iemand die ik goed had kunnen helpen, met praten, zoals Nescio zichzelf hielp met schrijven, als een eenvoudig Koekebakkertje. 

Iedereen ziet wat hij wil zien. Dat zeker. En niemand heeft gelijk. Dat misschien ook.

Gelukkig ben ik geen psychiater. 

Een goede gedachte om een zondag te beginnen. Ik zet nog maar een kop koffie.

Bange vrouwen

 

Alex Russell Flinterdun, “Absence”, 2022

Ik mag geen voorbeelden gegeven.

Ik wil hier eigenlijk ook geen statements geven.

Maar toch.

Een doodsbange vrouw, enigszins op leeftijd, wordt slachtoffer van zwaar huiselijk geweld. Er zijn foto’s. Vorige week zitting, de reclassering typeert de dader als een aimabele man. De rechter gaat erin mee.

Het is niet de eerste keer. Eerder een patroon. Doodsbange vrouwen in mijn spreekkamer, doodsbang voor hun man, meestal inmiddels ex, doodsbange vrouwen die zwaar onvoldoende in bescherming worden genomen door de instanties: CJG, Veilig Thuis, Raad voor Kinderbescherming, reclassering. Vaak jonge vrouwen bij instanties die zich laten inpakken door mannen die blijkbaar prima in staat zijn om zich aimabel te presenteren, rechters die zich op basis van rapportages een beeld vormen van daders maar nauwelijks oog hebben voor slachtoffers.

Recht van de vader, belang van het kind om de vader te kunnen zien.

Iedereen heeft tegenwoordig de mond vol over femicide. Je kunt ook zeggen dat het aan de mannen ligt. 

Niet zo eerlijk

 

En iemand die Dante vertaald heeft en gedichtjes gemaakt, al zijn ’t er maar dertien, die moet geen agent van binnen- en buitenlandsche huizen worden.

(Nescio)

Soms snap je er niks van. Soms ben je teleurgesteld in mensen, soms in een bepaald type vrouwen. Soms ben je jaloers op een bepaald type mannen (denk ik). Ergens om… Soms voel je jezelf een beetje onbeduidend. Soms zoek je naar de beweegredenen van bepaalde vrouwen (minder bij bepaalde mannen). Soms denk je dat bepaalde mannen niet te vertrouwen zijn (vaker dan bepaalde vrouwen). Soms vraag ik me af tot waar de een de ander nog blijft steunen. Soms constateer je dat je toch weer gelijk hebt gekregen. Soms vind je dat iemand het eigenlijk niet verdiend heeft, of net wel, misschien. Soms heb ik weinig medelijden met een ander en weet ik dat het eigenlijk ook weer niet eerlijk is.

De wereld is boos en doorgaans niet zo eerlijk (of anders voelt het wel zo)

Nicolas Sarkozy moet naar de gevangenis. Carla Bruni blijft zo mooi als ze was. 

Ik had het bijna kunnen voorspellen.